14آبان :روايت های مردم از اعتراضات 13 آبان

منبع: گوگل‌خوان

۱- پيرمرده با عصاش ميزد به آرنج گارديه و می پرسيد: امروز چند تا آدمکشتين آدمکشا؟

 (سميه)



۲- درداونيهکهديگهنهدستتروحسمیکني،نهپاترو،نههيچیرو. ديگههيچیرو.
يکی از ما، برنگشت.

ماندانا


ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

مادرم رفته بود بود بيرون امروز. گويا توی مترو نزديک‌های هفت تير مردم شعار مي‌دادند : " نترسيد نترسيد ما همه با هم هستيم." مادر گفت : "من نمي‌ترسيدم برای خودم. ولی راستش را بخواهی برای جوان‌ها خيلی می ترسم . دست خودم نيست. مي‌ترسم. ياد شصت و هفت مي‌افتم. آيدا ما چه نسلی هستيم که شاهد دو انقلاب و يک جنگ و کلی قتل عام بوده‌ايم؟ برای يک‌بار زندگی خيلی زياد است." من جوابی برای مادرم ندارم.

آيدا


ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

خيلی خنديديم ، آن‌قدر خنديديم که يادم بره قد خر ترسيده بودم، همون اول کار يارو با اسپری فلفل زد تو چشم رابي، فقط مي‌گفت دارم مي‌سوزم، از ترس حلقم خشک شده بود، بعد اومديم بريم سمت بالای ميدون که گير افتاديم جلوی کرکره‌های يک مغازه بسته، داشتن مي‌زدن ، من فقط مي‌گفتم نزنين، نزنين تو چشمش اسپری زدن، اونا هم مي‌زدن، زن و دختر و پير و جوون ... چه‌قدر ترسيده بودم خوبه؟ خيلی ... بعد باتوم‌ها رسيد به من، يکی رو بازوی راست، يکی پشت کمر، يکی به پا، پشت هم ... اون وقت آن‌قدر درد نداشت، پيچيديم تو کوچه، يکی با لگد گذاشت تو کمرم، قبلش ولی حواسم بود يکی با لگد زد تو کمر رابی ...

بعدش خيلی خنديديم، تمام مدتی که از اين کوچه مي‌رفتيم اون کوچه از اين خيابون به اون خيابون من چرت و پرت مي‌گفتم که بخنديم که يادم بره چه‌قدر ترسيده بودم و چه‌قدر پر از نفرتم ...

رکسانا


ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

توی آن هم‌همه و بگير و ببند يک پسره را گرفتند ... رفتيم جلو و هو کرديم‌شان ... يک نفر از اين لباس شخصي‌ها بود که شروع کرد به کتک‌زدن ... پسره مي‌خواست فرار کند ... مردم هو مي‌کشيدند ... پرتش کرد توی جوب بغل ما ... يک دختره دويد بغلش کرد. تکان نمی خورد ... صدای مردم بالا گرفته بود ... هيچ تکان نمي‌خورد ... با تمام قوا جيغ مي‌کشيدم ... جيغ مي‌کشيدم ... يارو که پرتش کرده بود را نگاه کردم ... يک لحظه‌ی بزرگ بود ! يارو عقب عقب رفت ، صدای مردم بلندتر از هميشه و من همين طور که مي‌لرزيدم و داد مي‌کشيدم ديدم ... ديدم که چه‌طور يارو توی تک‌تک اجزای صورتش ترس وحشت زده دنبال مامنی مي‌گشت و نمي‌يافت ... نمي‌يافت ... دوست داشتم تا ابد ادامه پيدا مي‌کرد ... دوست داشتم اما يکی از همين باتوم به دست‌ها کوفت پشت پام ... زانوم خم شد ... ضعف کرد پام ... چشمم پی افسانه گشت ... هنوز داشت داد مي‌زد ، مي‌کشيدمش باز مي‌دويد پسره از جا جست و فرار کرد ... همه خيال کردند که مرده يا دست کم بي‌هوش است ...
وحشی شدند ... افتادند به جان‌مان اما يک چيزی در من سبک‌سرانه مي‌خنديد، شاد بود ... آن‌قدر که وقتی دم پاساژ افتخاری که هميشه با طمانينه توش مي‌گردم موتوري‌هاشان رسيدند به‌مان مثل آن پسر چاقه دست و پام را گم نکردم ... حتی وقتی موتوري‌ها دنبال‌مان گاز مي‌دادند داشتم مقنعه‌ام را با يک دست آزادم روی سرم درست مي‌کردم ... وقتی هم صاحب مغازه را هل داديم تو و پرت شدم روی خرت و پرت هاش خنديدم ... ديدن چهره‌ی آن يارو که سخت ترسيده بود مومن‌ام کرد : ما پيروزيم ... گيرم که نگذاشتند شعار بدهيم، با دوربين‌هاشان فيلم‌مان را گرفتند، کتک‌مان زدند، چند نفر را بردند، عربده زدند، وحشی گری شان را ... ما برنده بوديم ...

پي‌نوشت :
به ميمنت اين 13 آبان و جمهوری اسلامی! امروز در حال فرار وقتی يکی توی فرار مقنعه‌ام را کشيد با موهای افشانی که در باد تکان مي‌خورد يکی از حسرت‌هام هم جواب گرفت و من با موی رها دويدم ...

مرجان


ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

امروز زياد ديدم مردم را که در همان حال که شعار مي‌دادند يا فرار مي‌کردند از دست گاردي‌ها، در همان وضعيت داشتند مي‌خنديدند. طوری که آدم شک مي‌کرد آن‌ها دارند مبارزه مي‌کنند يا تفريح دسته‌جمعی! نه اين‌که خشم يا حتی نفرت در کار نباشد، نه، ولی آن‌قدر هست که اگر کوچک‌ترين بهانه‌ای برای خنده و شوخی به دست بيايد، لب‌ها همه خندان مي‌شود. نوعی اعتماد به نفس جمعی شايد ...

در خيابان ولي‌عصر کمی بالاتر از تقاطع زرتشت، در يکی از آن فراوان نقاطی که عده‌ای از مردم جمع شده بودند و رفته بودند لابه‌لای ماشين‌ها شعار مي‌دادند، و ماشين‌ها هم به نشانه‌ی هم‌راهي، صدای بوق‌شان بلند بود، يک آقای سپيدموی جاافتاده رفت حاشيه‌ی پياده‌رو و شروع کرد مثل ره‌بر ارکستر بوق ماشين‌ها، به‌ره‌بری هم‌نوايی بوق‌ها. خيلی باکلاس. و مردم هم برايش ابراز احساسات کردند حسابی ... يکی دو دقيقه بعد هم اتوبوس شرکت واحد از همين نقطه داشت آرام آرام در ترافيک جلو مي‌رفت و در اتوبوس هم مردم و به خصوص خانم‌های نيمه‌ی عقب اتوبوس با جديت دست مي‌زدند و شعار مي‌دادند. و مردمی هم که در پياده رو ايستاده بودند، برای اتوبوس سواران شادان علامت وی نشون مي‌دادند ...

خيلي‌ها اين سيزده آبان باتوم خوردند، يا گاز اشک‌آور استنشاق کردند، يا حتی خودشان يا نزديکان‌شان دست‌گير شدند. ولی اين همه نمي‌تواند باعث شود اين اميد يا سرور جمعی را که به وضوح در ميان اهالی جنبش سبز (بخوانيد مردم) ديدم از ياد ببرم.

مريم


ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

زمين بازی ابتدای خيابان ويلای جنوبي، ضلع غربی.
احتراما٬ در خاطره‌ام، باز هم بشو همان زمين بازی که توش پسرهای نوجوان جوش‌جوشی و گاهی تک و توک دخترهای ريزاندام، با قيافه‌های غمگين و پسرانه بسکتبال بازی مي‌کنند.
نه يک محوطه‌ی کوچک سيماني، که دور تا دورش را فنس کشيده‌اند و جان مي‌دهد برای اين که چند نفر، بريزند سر جوانکی نحيف و دست‌هاشان يک لحظه بي‌کار نماند از زدن و زدن و باز هم زدن.
نه جايی که زنی ايستاده کنار فنس‌ها و اندازه‌ی تمام قلبش، اندازه‌ی فاصله‌ی بي‌نهايت اين فنس‌های نازک، ميان او و آن پسر، اشک مي‌ريزد.
نه جايی که زنی ديگر را دارند مي‌کشند و مي‌برند، چون داد زده که رها کنند پسرک را، اين جور بي‌رحم نزنندش.

با تشکر

آذين


ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

ولی هنگامه‌ای بود حقيقتن. جمعيت که اوّلش ساکن بود؛ يک‌عدّه داد مي‌زدند، يک‌عدّه غُر مي‌زدند، يک‌عدّه هم بي‌خودی مي‌خنديدند که لابُد نترسند. بعد آن‌ها که جلو جلو بودند، داد و بيداد کردند و کشيدند عقب و تا بجنبيم يک جمعيت عظيمی داشت اين‌ور و آن‌ور مي‌شد. اين‌وسط يکی خوش‌مزگی کرد و گفت موج مکزيکيِ ناخواسته همين است ديگر. حالا همه خنديدند. با صدای بلند خنديدند. بعد کف زدند. از آن کف‌های يا حسين، ميرحسينی.

ولی هنگامه‌ای بود حقيقتن و من يک عذرخواهی بده‌کارم به همه‌ی دهه‌ی شصتي‌هايی که شجاع‌تر از بقيه، نترس‌تر از بقيه، آن جلو بودند. من معذرت مي‌خواهم ازشان رسمن

و چه روزی بود امروز.

سرم درد مي‌کند هنوز. پايم هم که چلاق بود و چلاق‌تر شد شُکرِ خدا.

ولی چه هنگامه‌ای بود و چه‌قدر حالم خوب است، با اين‌که سرم درد مي‌کند هنوز.

آزرم


ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

پدرم را تصادفن توی هفت تير ديدم. برای اين‌که نروم قول داده بود که نرود. حالا ما هر دو روبه‌روی هم بوديم و نمي‌دانستيم که اول کدام‌مان زير قول‌مان زده‌ايم. اشک آور هم باعث نشد من جلويش سيگار بکشم. يک تکه روزنامه پيدا کردم و آتش زدم. سيگار يا روزنامه؛ چه فرقی مي‌کند؟ پدرم مي‌گويد پشت کروبی بوديم و مي‌رفتيم سمت هفت تير که زير پل تخت طاووس اشک‌آور زدند. يکی از اشک‌آورها صاف آمد توی عمامه‌ی کروبی. خبرها مي‌گويند اشک‌آور خورده است به محافظش اما. خودش يا محافظش؛ چه فرقی مي‌کند؟ مي‌گويد گاردي‌ها گرفتند و بردندش. گاردي‌ها! چه بازی غريبی دارند اين تشابهات اسمی! خبرها مي‌گويند محافظانش کروبی را از صحنه برده‌اند بيرون. گاردي‌ها يا محافظان؛ چه فرقی مي‌کند؟ مي‌گويد تو راست مي‌گفتي؛ کاش من هم به کروبی رای داده بودم. مي‌خندم و مي‌گويم ميرحسين يا شيخ؛ چه فرقی می کند؟ توی دلم می گويم خوشا به سعادت اين مرد، کروبي، که اين چنين خوش‌نام مي‌ماند در تاريخ. مگر چند نفر در هر صدسال از فرصت‌های تاريخي‌شان اين‌قدر درست استفاده مي‌کنند؟

ترسا


ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

بهجت جون، حالا اگه بگيرن‌مون قرص‌هامون رو نيورديم که
پيرزنه به اون يکی مي‌گفت

ليتيوم


ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

ـ ان‌قدر زدن، ان‌قدر کله شيکوندن، ان‌قدر دس‌بند زدن کردن تو ماشين بردن، ان‌قددددددددرررررررررررر اشک‌آور زدن، ان‌قدددددددددددددددددددددددددرررررررررررررر هار بودن که من هم در عمليات سطل‌آشغال آتيش‌زنی و آجرکف‌خيابون‌پخش‌کنی و سنگ‌پرت‌کنی شرکت کردم ... جنگ بود به‌قرآن، جنگ واقعنی

ـ يه پسر ريغوی خوني‌ای رو يه دونه از اين بسيجي‌های رضازاده‌طور داشت مي‌کشيد رو زمين ببره مغولستان خارجي، بعد يه پسر ريغوی ديگه‌ای با حجم عظيمی تخم، به سبک بروسلی جفت پا رفت تو گردن و کتف بسيجي‌ئه، مادرش رو فيلان في‌الواقع ... بعد جفت ريغوها فرار کردن

خيلی حال داد.

ـ سر حافظ 50 متر جلوتر از خط مقدم بود.

نگار


ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

ـ تو خيابون سنائی تازه از گاز اشک‌آور و باتوم فرار کرده بوديم که يه قيافه‌ی آشنا ديدم. هی برگشتم نگاهش کردم، هی يادم نيومد کيه، الان دو زاريم افتاد که اصغر فرهادی بوده.

ـ من همين الان برگشتم. هفت تير عين روز 30 خرداد بود. افتضاح به قصد کشت مي‌زدن و لباس‌شخصي‌ها با قمه حمله مي‌کردن موقع دست‌گيری بچه‌ها. جلوی چشم‌های خود من چند نفر و بردن يکي‌شونو سوار پژو کردن نشستن دورش رو سرش کيسه کشيدن. چند نفرو که گرفتن داد مي‌زديم ولش کن يه بار يکي‌شون اومد تو صورتم گفت خفه شو يه بار يکی ديگه‌شون حمله ور شد طرفم با کابل کوبيد تو کمرم. اولش نفسم گرفت بعد فکر کردم درد نداشت اصلن. درد نداشت ترسم بيش‌تر از قبل ريخت. پسرِ آزاد شد اما. نگران مامانمم موبايلش هيچ جور نمی گيره.

ـ مي‌دونی چی آتيشم مي‌زنه هر وقت از تجمع‌های اين مدلی مي‌آم . اين که جلوت مي‌زنن، به قصد کشت مي‌زنن و تو نمي‌دونی بايد چی کار کنی. مي‌ری طرف‌شون بدتر مي‌زننت. مي‌دون پشت سر چهار تا جوون که دارن فرار مي‌کنن، تو هم مي‌دوی پشت سرشون داد مي‌زنی ولش کن، اما اين تنها کاريه که مي‌تونی بکني، چون تو نه هفت تير داري، نه قمه، نه چوب، فقط يه دست بند سبز داری.

سولماز


ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

ـ وقتی من داشتم برمي‌گشتم، يه عده گاردی و لباس شخصی خيمه زده بودن جلوی خوابگاه پسران توی به آفرين. شليک هم مي‌کردن تو کوچه. زدن بيش‌تر شيشه‌های خوابگاه رو با سنگ شکوندن، چون بچه‌ها از بالا به حمايت از مردم وسيله‌هاشون رو پرت مي‌کردن سر گاردی و لباس شخصيا.

ـ می زدن، به قصد کشت. به هيچ کس هم رحم نمی کردن. همين‌جور هم الکی مي‌گرفتن، هرکی دم دست‌شون بود.

ـ سر به آفرين، غوغا بود، خون بود که از سر و صورت بچه‌ها مي‌ريخت، صدای سرفه بود از سيگار و اشک آور، صدای شليک بود و موج سنگ‌های پران از هردو طرف

ـ هنوز تو هفت تير بوديم، هنوز به‌مون حمله نکرده بودن، هنوز زير پل عابر بوديم، دختره تنهايی داشت بلند می خوند (داد می زد): از خون جوانان وطن، لاااااااااااله دميده. صداش مي‌لرزيد از بغض، دستم منم وقتی داشت شماره بچه هارو می گرفت. بعد از زير پل که اومديم بيرون، حمله که کردن، گريه مي‌کرد فقط. هيچی نمي‌خوند.

ـ جلوی هتل مرواريد، خانومه داد مي‌زد، ضجه مي‌زد، داشتن مي‌کشوندنش، زن‌ها شروع کردن ولش کن ولش کن. يکی داد مي‌زد مامان نداشت، بردنش، بردنش!

ـ اين‌بار خودشون ماسک زده بودن، ماسک ضد گاز. از اينا که وقتی شيميايی مي‌زنن بايد بپوشی.

ـ نفر اول افتاد، نفر دوم افتاد، من افتادم و فقط حس کردم رضا داره منو مي‌کشه از زير دست و پا نجاتم بده. همه که ازمون رد شدن (من اون زير وسط درد و فشار، تصوير بچه خرگوش رابين هود زير دست و پای ديگرون رو داشتم و نيشم باز شده بود:ی) من موندم و رضا و برادران مسلح که مي‌زدن و فحش مي‌دادن و لنگه کفش من که با بندهای صورتيش افتاده بود وسط کوچه. داد زد گم شو، داد زدم کفش منو پس بدين، بعد اشاره کردم به بسيجی که کفش رو داشت مي‌برد. کفشم رو گرفتم، دويديم تو خونه‌ای که درش رو برامون باز کرده بود و صدای نعره موتورسوارها ازمون رد شد. بعد تازه فهميدم ای وای مچم! کيست دستم ترکيده، و ديگه لازم نيست عملش کنم، ولی ساقط شده فعلن طفلی!

ـ ما داد می زديم، سفارت روسيه لانه‌ی جاسوسيه.
برگشتنی شنيدم کثافتا که مي‌رفتن جلو خوابگاه مي‌گفت لانه‌ی جاسوسی جديده. بريم اون‌جا!
کثافتا، کثافتا

ـ باز هم سر به آفرين: بچه‌ها تو کوچه سنگر گرفته بودن (پشت چي؟ هيچ‌چی!) يه ماشين به سرعت پيچيد تو کوچه، سنگ و چوب بود که رو شيشه‌اش فرو مي‌اومد، از طرف بچه‌ها. بسيجي‌ها دوره‌ش کردن. گير کرده بود. چندتا از پسرهای خودی اومدن جلو، شدن سپر ماشين. توش دوتا آخوند بود. داد زدن نزنيدشون، بذاريد رد شن، بچه ها سنگ نزدن ديگه. ماشين دنده عقب گرفت، پسر خودی داشت به راننده کمک مي‌کرد، به راننده با قيافه سنگی خيره به جلو کمک مي‌کرد. ما ها سنگ نزديم، اونا هم سنگ نزدن، برای چند ثانيه‌ای که به دقيقه نکشيد. ماشين که رفت ولی اول اونا شروع کردن، سنگ پروني‌شون رو

ـ اتوبوسه پر بود از پسر مدرسه‌ای با پرچم ايران، تک و توک توشون به‌مون داد مي‌زدن مرگ بر منافق، هومون می کردن. اون وسط، دقيقن همون‌جا که مي‌شه مرز بخش زنونه و مردونه، پنجره‌ش باز بود و يه پسره يواشکی بهمون V نشون مي‌داد.

ـ مثلن فرار کرده بوديم جلوی اون ساختمونه سر حافظ. بچه‌های اورژانس هم کلن اون‌جا مستقر بودن واسه کمک. دست دختره رو با باند معمولی و مقوا آتل بسته بودن. کنار ساختمون اشک‌آور زدن، باد آورد پيش ما، به‌مون حمله کردن ماسک‌دارهای باتوم‌به‌دست و زدن، ما مثلن پناه گرفته هارو. اورژانسيا دو سه تا بودن، دستاشون رو دادن به هم، جلو ما وايسادن، که اينا مريضن، بذاريد بريد! دختر زخميه گريه مي‌کرد، مي‌ترسيد بره. مي‌گفت دستم اين‌جوريه، ببينن مي‌گيرن، مي‌برنم. مثه جوجه خيس مي‌لرزيد تا رسونديمش يه جای امن که سوار ماشين بشه بره.

ـ سيگار به سيگار داشتيم مي‌گرفتيم، همين‌جوری هی فوت مي‌کرديم تو چش و چال هم! آقاهه پير بود، سيگارم تموم شده بود. دستمال کاغذيش رو آتيش زدم، دعايی کردا همه رو، همه‌مون رو.
به خدا اين دعاها يه روز بايد جواب بده، يه روز ِ زود! يه روز جواب مي‌ده!

ـ از شرکت رفتنی بچه‌ها باهامون روبوسی کردن، بغل‌مون کردن، حلاليت خواستيم:ی فحش‌مون دادن:ی
بعد يه جوری بغل‌مون مي‌کردن، مي‌گفتن مواظب باشيد که به شوخی گفتم الآن حس لحظه‌های قبل از عمليات دارم ها، انگار داريم مي‌ريم عمليات، خط مقدم، کربلای 5! چه مي‌دونستم راستکی مي‌شه اين‌قدر؟!

ـ خانومای چادری باتوم زنونه به دست. يعنی باتوم‌شون سايز زنونه بود، چون مال مردا گنده‌تر بود!
بعد من تاحالا نديده بودم‌شون اين خانوما رو، تا امروز!

ئه‌سرين


ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

١- قائم مقام نرسيده به هفت تير: دور هم جمع مي‌شويم. هنوز دخترهای خوشگل ميان جمع را درست و حسابی رصد نکرده‌ام که يک بخيل خيرنديده‌ای اشک‌آور را استاد مي‌کند. چپ و راست همه سيگار روشن مي‌کنند. آقا جان اشک‌آور مي‌زنی بعد توقع داری ملت سيگاری نشود؟غلط نکنم بعدها مي‌فهميم دم واردکنندگان اشک‌آور و واردکنندگان سيگار به‌هم جايی گره خورده. کجا؟ من چه مي‌دانم. حتمن توی شرکت مخابرات ... اصلن به من چه!

٢- قائم مقام نرسيده به ميدان شعاع: من بدو، آهو بدو، من بدو، آهو بدو ... البته لازم به توضيح است آهوی فوق‌الذکر يک نره‌خر کريه‌المنظر عربده‌کشی بود که شی دراز کلفتی را هم در دست داشت و آن را به طرزی تحريک‌آميز مي‌چرخاند. من اگر می دانستم چرا غيرت دينی برخی حضرات فقط در باتوم متجلی مي‌شود، شب سر آسوده به بالين مي‌گذاشتم. خواستم بايستم از طرف بپرسم اتفاقن حسابی نور معنويت کهريزک هم در جبينش مي‌درخشيد و متخصص امور بالينی به نظر مي‌رسيد. اما غيرت طويلش مانع شد ... اصلن به من چه!

٣- ميدان شعاع: نه جان من تست کنيد. باراک حسين اوباما، يا با اونا يا با ما ... بعد اين قر دارد، بعد آدم وسط اغتشاش مشت گره کرده به سوی آسمان، فرياد خشم يک ملت عليه قرن‌ها استبداد و اين‌ها؛ ناگهان قر در او فوران کرده و مشغول رقصيدن مي‌شود، بعد حيثيت آدم مي‌رود. همين کارها را مي‌کنيد به آدم مي‌گويند سوسول ديگه. شعار بايد روح رزمی در آدم ايجاد کند نه قر بزمی. کسی گوش نمي‌کند که ... اصلن به من چه!

۴- تخت طاووس سر ميرزای شيرازي، شايد هم ته ميرزای شيرازی: يک آقای ريشويی از ميدان شعاع تا آن‌جا دنبال ما آمده، دويديم، دويد. ايستاديم، ايستاد. اولش فکر کردم روشن‌فکری چيزی است و چشمش مرا گرفته و رويش نمي‌شود شماره بدهد، بعد ديدم نه جاسوس، مرا به عنوان ره‌بر اغتشاش شناسايی کرده و مي‌خواهد ترتيب‌مان را بدهد. رفتم توی يک خيابان فرعی گفتم اگر باز هم دنبالم آمد از حريم حرمتم دفاع کنم. رفتم، آمد، خفتش کردم مثل يوزپلنگ، مشت اول را نزده گفت به خدا من نيتم خيره، از دوستام جدا شدم گفتم هم‌راه شما بيام. يه دفعه قبلن تو کافی شاپ فلان، ميز بغلی شما نشسته بودم. خواستم بغرم که يارو هيشکی وسط کافی شاپ نمي‌تونه تو بغل من بشينه، فکر کردم وسط اين هاگير واگير چه کاريه ... اصلن به من چه!

۵- قائم مقام پايين عباس آباد: سر کوچه يک اتوبوس در ترافيک مانده و ملت دارند توی اتوبوس شعار می دهند. نصف حواس‌مان به اتوبوس است، نصف بقيه به عابرين، الله مع الصابرين! چند فقره اغتشاشگر مونث مي‌آيند رد مي‌شوند، همين‌طور بي‌جهت از مغزم مي‌گذرد يک وقتی مادرها برای پسران‌شان در حمام زنانه دختر پسند مي‌کردند، يک وقت هايی در سونا و استخر، حالا بايد مادران را به صفوف اغتشاشگران هدايت کرد و جنبش نرم‌افزاری زن پسرم می شی يا نه، را راه اندازی نمود. جان؟ مغزم مرد سالار و متحجر و آنتی فمنيست است؟ بد کردم دنبال حل مشکل ازدواج جوانان بودم؟ ... اصلن به من چه!

پی نوشت: اين همه مزخرف نوشتم تا تلخی امروز يادم برود، نمي‌شود، نرفت. يکی از بچه‌ها هنوز برنگشته شرکت. دوست ديگری هنوز نرفته خانه ... دل‌نگرانم، مي‌دانستم امروز نمي‌گذارند مثل روز قدس دور هم جمع شويم، مي‌دانستم شمشير را از رو بسته اند اما ... اما دلم نمي‌خواهد تسليم تلخی شويم، روز سختی بود که بود ... اصلن به من چه!


ـ هم کارمان برنگشته ... دوستم هم ... عصبی و بي‌قرارم. موبايل آنتن نمي‌دهد. مادر هم‌کارمان پنج دقيقه يک‌بار زنگ مي‌زند سراغـش را می گيرد. مرتب زنگ مي‌زنم به دوستم جواب نمي‌دهد ... هزار لعنت خدا بر صدر تا ذيل‌تان که گرفتار اين روزها کرديدمان. نفرت مي‌کاريد و دير يا زود توفان خشم درو خواهيد کرد ... تا آن روز فقط چه خون دل ها که بايد بخوريم ... چه خون دل ها

ـ ص دختر لاغر اندام کوچولوی مهرباني‌ست. ان‌قدر ريزنقش است که من توی شرکت صدايش می کنم دخترم، او هم به من می گويد پدر جان. صبح با ما آمد. آخرين بار که ميان جمعيت ديدمش، داشت کيت‌کت مي‌خورد. در اولين موج حمله گمش کردم. همه تقريبن هم‌ديگر را گم کرديم، هر کس دويد يک طرف. ديگر نديدمش تا برگشتيم شرکت. ص نيامده بود. موبايلش در دست‌رس نبود. مادرش را به هر ترفندی که مي‌شد آرام کرديم و ديگر داشتيم مطمئن مي‌شديم که بلايی سرش آمده که آمد ... کتک خورده و ويران!

داشته بر مي‌گشته شرکت. با همان يورش اول حضرات از ادامه ماجرا منصرف شده، اما سر خيابان مشاهير سه نفر مي‌آيند سراغش. مي‌گويند ديده‌اند که ميان جمعيت بوده، کتکش مي‌زنند، با باتوم. لنگ مي‌زند و روی ساعدش خون‌مردگی بزرگی عيان است. سومی قوي‌هيکل‌ترين‌شان بوده، با يک دست ص را نگه مي‌دارد و با دست ديگر چند بار محکم مشت مي‌کوبد به دهانش ... لب‌هايش هنوز متورم است. بعد رهايش مي‌کنند و به تمسخر مي‌گويند دفعه ديگر که خواسته بيايد تظاهرات، ياد مزه‌ی اين مشت‌ها بيفتد ... ان‌قدر حال ص زار بوده، که کسی مي‌بردش خانه، تا هم اوضاع آرام شود و هم سر و وضع ص مرتب.
از آن وقت، من فقط دارم با خودم فکر مي‌کنم اين بي‌شرف‌ها را وقتی مثل سگ هار به جان مردم نمي‌اندازيد، کجا نگه مي‌داريد؟ جدی هم‌ديگر را نمي‌درند؟ نمي‌ترسيد روزی شما را هم تکه پاره کنند؟ مي‌ترسم براي‌تان. سگ هار بايد گاز بگيرد تا آرام شود، ما که هميشه نيستيم، نوبت شما کی مي‌شود که گزيده شويد؟

تلخ مثل عسل